Wspomnienie w 86. rocznicę urodzin Biskupa Romana Andrzejewskiego

„To ogromne pole obsiane pszenicą wiary nie może przez nasze zaniedbania zmienić się w pole, na którym wyrasta kąkol błędów i grzechów, zwłaszcza zabijania dzieci poczętych. Niepodobna pomijać i lekceważyć więzi między ziemią i wiarą polskiego ludu, bo ona pomogła mu przetrwać lata niewoli i utrzymać  jeszcze jeden cenny skarb, jaki od przodków otrzymaliśmy, skarb okupiony krwią wielu pokoleń ze wszystkich warstw społecznych, skarb najbardziej zagrożony, prześladowany i tępiony-polskość ”.

Biskup Roman Andrzejewski

W holu szkoły została zorganizowana wystawa poświęcona pamięci Księdza Biskupa Romana Andrzejewskiego w 86. rocznicę Jego urodzin.

Ksiądz Biskup urodził się 19. lutego 1938r.,w Morzyczynie na Kujawach, jako drugi syn Marianny i Antoniego Andrzejewskich. W latach 1945-1951 uczęszczał do Szkoły Podstawowej w Morzyczynie. W 1947 r. przystąpił do Pierwszej Komunii Świętej. Następnie w 1951 r. rozpoczął naukę w Niższym Seminarium Duchownym we Włocławku. W latach 1955-61 był alumnem Wyższego Seminarium Duchownego we Włocławku. 21 maja 1961 r. otrzymał święcenia kapłańskie w Katedrze we Włocławku, powiedział wówczas  „Chciałem być księdzem. Rodzice rozłożyli ręce i powiedzieli Bogu się nie odmawia”. W latach  sześćdziesiątych ubiegłego wieku studiował filologię klasyczną na KUL w Lublinie. W roku 1973 r. na Wydziale Filologicznym im. Adama Mickiewicza w Poznaniu obronił pracę doktorską pt.: „Listy polecające Cycerona”. Ksiądz biskup Roman Andrzejewski dał się poznać jako wybitny znawca kultury antycznej. Powtarzał za swoim mistrzem Cyceronem: „Studia filologiczne to wielki dar, jaki mi opatrzność dala na ziemi w drodze do nieba. To poważna karma duchowa”.

20. grudnia 1981r. ks. Roman przyjął w Katedrze we Włocławku święcenia biskupie. Był pierwszym biskupem ogłoszonym i wyświęconym w tragicznych dniach stanu wojennego. Dewizą biskupa Romana Andrzejewskiego były słowa: Humana divinis (“Ludzkie ku Boskiemu”). Dzieła jakie pozostawił na ziemi to m.in.: Reaktywacja ZSK im. ks. Jana Długosza we Włocławku, Posługa w roli Przewodniczącego Duszpasterstwa Rolników, Wydawnictwo Duszpasterstwa Rolników, Fundacja ”Solidarna Wieś”, gdzie Jego wolą było aby Fundacja opiekowała się wydawnictwami dla rolników oraz uczącą się młodzieżą, co w pełni realizuje.  Umiłował w szczególności swoją kujawską wieś. Często odwiedzał rodzinne strony, spacerował zachwycał się, co w pełni wyrażają słowa:  „Pokłon ziemi rodzinnej, ziemi, gdzie w świetle słońca ujrzało się po raz pierwszy drzewa i kwiaty, gdzie przy pomocy matki pierwsze stawiało się kroki, ziemi, nad którą wiatr przeganiał chmury i deszcze, a Pan dziejów pisał kolejne karty wydarzeń zwykłych i szarych, krwawych i bohaterskich. Pokłon ziemi, co zmienia barwy swojej szaty, jak matka, co stroi się inaczej – w zależności od rodzaju wykonywanej pracy i czasu, co pachnie chlebem i miodem, ziemi pięknej. Pokłon ziemi, co ciągle karmi swoje dzieci i tych, co do niej zajdą w gościnę, ziemi czarnej i żyznej, ziemi skalistej i piaszczystej, polskiej ziemi – przeorywanej pługiem ojców.” Jego słowa wypowiedziane na przełomie XX i XXI wieku są nadal aktualne: „Śmierć Księdza Jerzego przy tamie wiślanej jest wołaniem, by stawić tamę złu, krzywdzie, niesprawiedliwości. A ponieważ Wisła płynie  przez całą Polskę, jest symbolem całej naszej Ojczyzny, tama na Wiśle, przy której był zrzucony ksiądz Jerzy, woła o tamę, jaką należy postawić  w całym kraju kłamstwu i krzywdzie”.

Zmarł nagle 7. lipca 2003 roku i zgodnie ze swą ostatnią wolą 11. lipca został pochowany w Licheniu. Społeczność Długosza pamięta o swoim Biskupie i corocznie pielgrzymuje do Jego grobu.

Organizator wystawy – Bożena Sobierajska

Skip to content