10 września 2024 roku odbyła się wyjątkowa wycieczka do Warszawy, zorganizowana przez ks. wicedyrektora Sebastiana Tomczaka – dyrektora Papieskich Dzieł Misyjnych diecezji włocławskiej. Wyjazd, w znacznej mierze sponsorowany przez ks. dyrektora dr. Jacka Kędzierskiego, zgromadził wolontariuszy ze Szkolnego Koła Wolontariatu „Mały Książę” oraz uczniów kl. IIA LO. Warszawa przywitała nas deszczową pogodą, jednak nie wpłynęło to na pozytywne nastroje uczestników. Wycieczka rozpoczęła się zwiedzaniem Muzeum Narodowego w Warszawie – jednej z najstarszych tego typu instytucji w Polsce, powstałej w 1862 roku jako Muzeum Sztuk Pięknych. Obecna siedziba, utrzymana w stylu modernistycznym, została zbudowana w latach 1927–1938. Uczniowie mieli okazję podziwiać dzieła sztuki polskiej i światowej, począwszy od antyku, aż po współczesność. Kolekcja obejmowała malarstwo, rzeźbę, rysunki, ryciny, fotografie, numizmaty oraz przedmioty sztuki użytkowej i wzornictwa. Szczególne wrażenie na uczniach wywarły obrazy takich artystów jak Jana Matejki, Jacka Malczewskiego, Stanisława Wyspiańskiego, Józefa Chełmońskiego, Juliana Fałata czy Olgi Boznańskiej. W Galerii Sztuki Średniowiecznej podziwiali dzieła takie jak: Piękna Madonna z Wrocławia, Poliptyk Grudziądzki, Tryptyk z legendą świętego Stanisława Biskupa z Pławna oraz monumentalny ołtarz z Pruszcza Gdańskiego. Młodzież była również pod dużym wrażeniem eksponatów związanych z cywilizacjami starożytnymi, w tym starożytnego Egiptu, Bliskiego Wschodu, Grecji i Rzymu. Po zakończeniu zwiedzania wykonaliśmy wspólną fotografię przed gmachem Muzeum Narodowego,
Kolejnym przystankiem i celem naszej wycieczki było Dobre Miejsce – Katolickie Centrum Kultury znajdujące się w centrum Lasku Bielańskiego, w bezpośrednim sąsiedztwie UKSW. W ośrodku tym, gdzie w dniach 1o-11 września odbywało się jesienne spotkanie dyrektorów diecezjalnych Papieskich Dzieł Misyjnych oraz reprezentantów środowisk misyjnych w Polsce , młodzież ZSK im. ks. Jana Długosza wraz z przedstawicielami kilku innych szkół katolickich, miała okazję obejrzeć spektakl zatytułowany „Serce bez granic”. Przedstawienie to, zrealizowane przez Teatr im. Wandy Siemaszkowej w Rzeszowie, przybliżało widzom osobę kardynała Adama Kozłowieckiego. Widzowie mieli możliwość w formie scenicznej poznać historię niezwykłego człowieka, jednego z najbardziej zasłużonych polskich misjonarzy. Ksiądz Adam Kozłowiecki, jezuita, w czasie wojny przeszedł przez piekło obozów koncentracyjnych w Auschwitz i w Dachau. Przebywając tam prawie sześć lat, w nieludzkich obozowych warunkach, gdzie panował ucisk, głód, okrucieństwo i wszechobecna śmierć, a kapłani byli szczególnie pogardzani i zmuszani do niewolniczej pracy ponad siły, pozostał wierny Bogu i swojemu powołaniu. Walczył ze swoimi słabościami, modlił się, aby nie stracić wiary i swoją postawą wspierał innych więźniów. Po wyzwoleniu obozu w Dachau przez Amerykanów trafił do Rzymu, skąd w 1946 roku wyjechał na misje do Aryki: do Rodezji i do Zambii. Spędził tam ponad 60 lat. Pracy misyjnej ks. Kozłowieckiego była poświęcona druga część spektaklu. Po przyjeździe na Czarny Ląd na misjach został mianowany kierownikiem szkół w Kasisi. W 1955 r. został ogłoszony biskupem , a następnie arcybiskupem Lusaki. Był człowiekiem bardzo aktywnym. Budował nowe szkoły, kościoły, odwiedzał wioski misyjne. Poza tym prowadził obfitą korespondencję, dzięki której misje zyskiwały pomoc, a każdy otrzymany list oraz wsparcie przyjmował z wielką radością. Znajdował również czas na pisanie książek, głownie wspomnień. Dzięki niezwykłym zdolnościom, niespożytej energii i pracowitości abp Kozłowiecki ożywił i stworzył struktury Kościoła w Zambii. Corocznie jednak składał prośbę do Rzymu, aby zwolniono go z urzędu arcybiskupa, a na to stanowisko powołano Afrykańczyka. W 1998 roku papież Jan Paweł II wyniósł 87-letniego emerytowanego metropolitę Lusaki do godności kardynalskiej. Ze swoistą prostotą i poczuciem humoru sędziwy kard. Adam Kozłowiecki skomentował ten fakt słowami: „Muszę się nauczyć , co znaczy być kardynałem, bo tego mnie jeszcze nie nauczono”. Przedstawienie, którego reżyserem i autorem scenariusza był Sławomir Gaudyn, było bardzo pouczające i poruszające. Widzowie obejrzeli je w ogromnym skupieniu i z zainteresowaniem. Na podkreślenie zasługuje gra aktorów: Pawła Gładysia i Waldemara Czyszaka, którzy po mistrzowsku wcielili się w rolę młodego i starszego już kard. Adama Kozłowieckiego. Można go było również zobaczyć i usłyszeć we fragmentach filmów, które ubogaciły treść spektaklu i przybliżyły tę jakże piękną, choć pewnie mało znaną postać.
Po przedstawieniu długoszacy mieli niepowtarzalną okazję stanąć na scenie do wspólnej fotografii z twórcami dzieła, aktorami oraz organizatorami spotkania, na którym obecny był m. in. Przewodniczący Komisji Episkopatu Polski ds. Misji bp Jan Piotrowski oraz dyrektor krajowy Papieskich Dzieł Misyjnych ks. dr Maciej Będziński.
Po pełnym refleksji spektaklu, już centrum stolicy, uczniowie mogli skorzystać z chwili wolnego czasu na posiłek, gdyż ostatnim punktem programu wyprawy był spacer edukacyjny po Warszawie. Młodzież oprowadzana przez opiekunów przeszła przez Ogród Saski, podziwiając fontanny, rzeźby i zieleń. Następnie uczniowie oddali hołd poległym przy Grobie Nieznanego Żołnierza i zatrzymali się przy krzyżu, gdzie św. Jan Paweł II odprawił Mszę Świętą i wypowiedział pamiętne słowa: „Niech zstąpi Duch Twój i odnowi oblicze ziemi, tej ziemi”.
Uczniowie zobaczyli także Pomnik Ofiar Tragedii Smoleńskiej, pomniki Prezydenta Lecha Kaczyńskiego oraz Marszałka Józefa Piłsudskiego. Przeszli ulicą Królewską, by dotrzeć na Krakowskie Przedmieście, gdzie podziwiali Pałac Prezydencki. Kolejnymi punktami trasy były: pomnik Adama Mickiewicza, kościół św. Anny oraz Plac Zamkowy.
Uczestnicy wycieczki udali się również do katedry pw. św. Jana Chrzciciela, gdzie mieli chwilę na indywidualną modlitwę przy grobie bł. kard. Stefana Wyszyńskiego w przeddzień 3. rocznicy jego beatyfikacji. Spacer zakończył się na Rynku Starego Miasta zachwycającym urokliwymi kamieniczkami i pomnikiem legendarnej warszawskiej Syrenki.
Pełni wrażeń, ubogaceni i zadowoleni, szczęśliwie powróciliśmy do Włocławka. Opiekę nad uczniami sprawowały autorki relacji wraz z nauczycielem biblioteki panią Leną Chmielewską.
Bożena Sobierajska, Lidia Wiśniewska
