Czwarty marca to wyjątkowa data w kalendarzu Długosza. Tego dnia społeczność szkolna obchodzi odpust ku czci patrona kaplicy szkolnej – św. Kazimierza Królewicza. Mszy św. sprawowanej w tym dniu przewodniczył ks. Przemysław Pilarski – pracownik Kurii Diecezjalnej we Włocławku.
Z samego rana o godz. 8.00 uczniowie, nauczyciele, pracownicy szkoły i kapłani pracujący w naszym zespole szkół zebrali się w dolnej sali gimnastycznej Dużego Długosza, aby wziąć udział w uroczystej eucharystii. Na początku tłumnie zebranych uczestników mszy św. odpustowej powitał ks. dr Jacek Kędzierski – Dyrektor ZSK im. Ks. Jana Długosza we Włocławku. Nadmienił on, iż postać św. Kazimierza Królewicza jest obecna w gmachu szkoły nie tylko duchowo – jego podobizna w postaci rzeźby widnieje tuż obok wejścia do kaplicy, jak również na obrazie, który zdobi jej wnętrze.
Podczas liturgii słowa mogliśmy usłyszeć pierwsze czytanie (lektor: Julia Pawlak – 2C LO), które pochodziło z Księgi Syracydesa. Jego przesłanie dotyczyło poszukiwania mądrości, która niczym kwiat stanowi wspaniałą ozdobę, a zdobyć ją można za sprawą kierowania się w życiu cnotami czystości i sprawiedliwości w trakcie życiowych podróży.
Treść drugiego czytania z Listu św. Pawła Apostoła do Filipian (lektor: Bartłomiej Burakowski 2B LO) dotyczyła świadectwa wyzucia się ze wszystkiego dla Chrystusa w imię dostąpienia łaski Bożej Sprawiedliwości. Metafora biegu ku wyznaczonej mecie to zadanie, które przypisane jest człowiekowi, któremu Bóg przeznaczył moc płynącą ze Zmartwychwstania. Psalm oraz aklamację, odnoszące się do sprawiedliwości królującej w Domu Pańskim, z niezwykła starannością i zaangażowaniem odśpiewała Nadia Ostrowska z kl. 1C LO.
Ewangelia według św. Jana dedykowana na ten wyjątkowy dla nas dzień poruszała temat zachowania przykazań jako warunku trwania w miłości Pana Jezusa. Zobowiązanie do wzajemnej miłości jest największym zadaniem każdego wierzącego, który w razie potrzeby powinien być gotów poświęcić swe życie dla bliźniego.
Homilia wygłoszona przez ks. Przemysława Pilarskiego – głównego celebransa, nawiązywała do metafor szachowych, gdyż nasz gość jest wielkim miłośnikiem tej jakże rozwijającej zalety mądrości formy intelektualnej rywalizacji. We wstępie kazania nasz gość wspomniał postać patrona dzieci, młodzieży i internautów – Carlo Acutisa. Punktem wyjścia do dzisiejszych rozważań stały się słowa „Ludzie rodzą się jako oryginały, a umierają jako kopie”, które pokazują jak łatwo można przegrać swoje życie nie robiąc co trzeba, aby po drodze wykorzystać potencjał mądrości, ku której chce kierować nas Bóg. Odwołanie do postaci św. Kazimierza Królewicza skupiło się na ukazaniu jego mężnej postawy opartej na kierowaniu się sercem i odwagą, co na dworze królewskim było nie byle jakim wyczynem. Powrót do metafory szachowej posłużył za odzwierciedlenie jak najbardziej realnej codzienności człowieka, w której musimy nieustannie podejmować różnorakie decyzje. Celem człowieka jest dążenie do świętości, lecz każda ludzka droga wiodąca ku niej jest odmienna. Uniwersalny przepis na sukces w tej materii to modlitwa, czystość serca i niesienie pomocy ubogim. Sam Kazimierz Królewicz jest tu najlepszym przykładem, gdyż aby dochować wierności swym zasadom, odrzucił propozycję objęcia tronu węgierskiego. Kaznodzieja zaznaczył, że to małe czyny prowadzą do świętości i każdy z nas może stać się kimś wyjątkowym – tak jak zwykły pionek z szachownicy może w pewnym momencie awansować do rangi hetmana. Siła człowieka nie polega na możliwości jego dominacji nad innymi, lecz kierowaniu się miłością. Gdy trawi nas pokusa pychy, winniśmy zwalczać ją duchem pokory, niczym św. Kazimierz, któremu najsolidniejszym fundamentem w niełatwej codzienności podejmowania ważnych decyzji była wiara. Nasze życie, podobnie jak partia szachów, jest ograniczone w wymiarze egzystencjalnym, więc powinniśmy wykorzystać swój czas jak najlepiej – tak jak Carlo Acutis i św. Kazimierz Królewicz, którzy pomimo krótkich życiorysów (odpowiednio 15 i 26 lat życia), odcisnęli swój trwały ślad w pamięci potomnych. Strategia świętości to najlepszy dla wykorzystania pełni ludzkiego potencjału przepis na szczęście w naszym codziennym życiu.
Na zakończenie liturgii eucharystycznej, ks. Dyrektor podziękował za przygotowanie oprawy muzycznej chórowi szkolnemu pod batutą niezawodnej p. Antoniny Ratajczyk, wszystkim zebranym za wspólną modlitwę, a przybyłym kapłanom oraz Liturgicznej Służbie Ołtarza za wkład w celebrację dzisiejszego święta. Zachęcił również zebranych do odrobienia niezwykłej „pracy domowej”… odmówienia Litanii do św. Kazimierza.
Jakub Kostrzewski
